Ind disable

Monday, November 28, 2011

മഞ്ഞുകാലം

ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് അവന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചിട്ട് പോയി. പിന്നീട് ഒന്നു വിളിക്കാന്‍ തോന്നിയതുമില്ല. കയ്യില്‍ ഒരു പുസ്തകം പോലും വായിക്കാനില്ലാത്തതിനാല്‍ വെറുതെ പുതച്ച് മൂടിക്കിടന്നു. ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി മഞ്ഞില്‍ മുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ മാത്രം കാണാം. ചെറിയ നടപ്പാതയിലൂടെ ആരൊക്കയോ ഉറക്കെ സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് പോകുന്നു. വെറുതെ ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനാന്‍ തോന്നി. കഥകളിലേത് പോലെ എന്റെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് അവനും വേണമെന്നാണ് ഇപ്പൊ ചിന്ത. മഴപോലെ ഈ മഞ്ഞിനെയും അവന്റെ കൂടെ ഞാന്‍ എന്നും അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്. വീടിരിക്കുന്ന മലമുകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയാല്‍ കാണുന്ന കോടമഞ്ഞിന്റെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ച്, രാത്രിയില്‍ റോഡ് കാണാനാവാതെ മലയോരത്തെ നൈറ്റ് കടയില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി ചായകുടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്, എല്ലാം അവന്‍ എത്രയോ വട്ടം പറഞ്ഞ് മോഹിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യമായി കോടമഞ്ഞ് കാണുന്നത് കുടജാദ്രിയില്‍ പോകുമ്പോഴാണ് സ്റ്റഡി ടൂറീന്റെ ഭാഗമായി, നവംബറില്‍ കോടമഞ്ഞും, ചന്നം പിന്നം പെയ്തമഴയും എല്ലാവരെയും തണുപ്പിച്ചപ്പോള്‍ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഷാള്‍ ഒന്നിച്ച് പുതച്ച് മലമുകളില്‍ ഇരുന്നത് ഇന്നലക്കഴിഞ്ഞപോലെ മനസ്സിലുണ്ട് അവന്റെ കവിത ആയിരുന്നു എല്ലാവര്‍ക്കും കേള്‍ക്കേണ്ടത്. ഭൂപേന്ദ്രയുടെ ഒരു ഗസല്‍ പാടി. “കിസി നസര്‍ തേരാ ഇന്തസാര്‍ ആജ് ഭി ഹേ, കഹാ ഹൊ തും ക യെ ദില്‍ ഭികരാര്‍ ആജ് ഭി ഹെ” മനോഹരമായി അവന്‍ പാടി.
അന്ന് അവന്‍ ഒരു കഥയും പറഞ്ഞു എം.ടി യുടെ “വാനപ്രസ്ഥം“. അത് അന്ന് വായിക്കണം എന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതിയെങ്കിലും അത് വായിക്കാതെ ഞാന്‍ പിന്നീട് “തീര്‍ത്ഥയാത്ര“ എന്ന പടം കണ്ടു. അവന്‍ പറയുമ്പോലെ ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ ജീവിതം. കണ്ണുകളടച്ച് ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.മഞ്ഞുകാലം തണുപ്പുമാത്രമല്ല ചില ഓര്‍മകളും ബാക്കിയാക്കുന്നു, നിന്നെക്കൂറിച്ചുള്ള ചില നനുത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ മാത്രം ഓര്‍മ്മകള്‍!!

2 comments:

SaratHRaj said...

Nannayittunde......

K@nn(())raan*خلي ولي said...

കൊള്ളാം. ആ വഴിയും വാ.