Ind disable

Tuesday, July 6, 2010

പ്രണയജാലകം

മുന്പെ അറിയിച്ചിരുന്നു എങ്കിലും അത്യാവശ്യമായ ചില കാരണങ്ങളാല്അവന് നാട്ടില്പോകേണ്ടതായി വന്നു.ഞാനാകട്ടെ ജോലി തീരുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളില്അവന്റെ ഓര്മകളില്മുഴുകിയിരിക്കുക പതിവായി.അങ്ങനെ ഇരുന്ന ഒരു സായ്ഹയാനത്തിലാണ് അവന്റെ കൂടെ നടക്കണം എന്ന് കരുതിയ വഴികളിലെല്ലാം ഒറ്റക്ക് നടക്കാം എന്ന് തീരുമാച്ചത്. അവനെഴുതാറുള്ളത് പോലെ റോഡിന്റെ ഇരു വശങ്ങളിലും നിറയെ ചുവന്ന പൂക്കളുമായി ഗുല്മോഹര്മരങ്ങള്പൂത്ത് നിന്നിരുന്നു. പൂത്തു നിന്നഗുല്മോഹര്മരങ്ങളെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ച് ഞാന്അവയോട് ചേര്ന്ന് നിന്നു.അവന്‍ കയറുന്ന ബസ്സ് തപ്പി കണ്ട് പിടിച്ച് ജോലി കഴിഞ്ഞ് പോകുമ്പോള്എന്നെ ഫോണ്വിളിക്കുമ്പോള്ഇരിക്കുന്ന സീറ്റില്ഇരുന്നു യാത്ര ചെയ്തു. ബസ് മാറിക്കയറാന്ഇറങ്ങുന്ന സ്റ്റോപ്പിലെ കടല കച്ചവടക്കാരനില്നിന്നും കടല വാങ്ങിക്കഴിച്ചു. സിനിമയ്ക്ക് പോകുന്ന മള്ട്ടിപ്ലക്സില്പോയി സിനിമകണ്ടു. ബസ് കിട്ടാതെ പോകുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളില്യാത്ര ചെയ്യുന്ന ബസ്റ്റോപ്പില്നിന്നും അവന്റെ ഫ്ലാറ്റ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലം വരെ ഒട്ടോയില്പോയി. എന്നെങ്കിലും കാണുമ്പൊള്ഒന്നിച്ച് പോകണമെന്ന് കരുതിയ എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാന്ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി..ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ കൂടെ അവന്റെ സാമീപ്യം ഞാന്അറിഞ്ഞു..ഓരോ വ്യക്തിക്കും ആരുമറിയാതെ മറച്ച് വയ്ക്കപ്പെടുന്ന ചില കാലമുണ്ട്.അവരുടേത് മാത്രമായ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്ന് രൂപം കോണ്ടത്.രാത്രി ജനാല തുറന്നിട്ട് ഒരു പാട് നേരം റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരെ നോക്കീയിരുന്നു. അപ്പോള്‍ എല്ലാ പ്രണയത്തിനുമെന്ന പോലെ മഴപെയ്യുകയോ,പെട്ടന്ന് ഒരു മരം പൂക്കുകയൊ ഒക്കെ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാനാശിച്ചു. പക്ഷെ അല്‍ഭുതങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.അന്ന് രാത്രി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു വിചിത്രമായ സ്വ്പ്നം കണ്ടു.ഒരു കുഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി അമ്മയെ മടിയില്‍ കിടത്തി താരാട്ട് പാട്ടിയുറക്കുന്നു !