Ind disable

Monday, February 1, 2010

കാട്ടുപൂക്കളുടെ ചിരി

നടന്ന് നടന്ന് ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ ആ മലയുടെ മുകളിലെത്തി.കയ്യെത്താവുന്ന ദൂരത്തില്‍ മേഘങ്ങളും താഴെ സോപ്പ് പെട്ടി പോലെ അടുത്തടുത്ത വീടുകളും,ഒരിക്കലും വേര്‍പിരിയാതെ മലയെ ചുറ്റിപിണഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ നടന്ന വന്ന വഴികളും
കാണാമായിരുന്നു. പേരറിയാത്ത ചിലകാട്ടുപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ഞങ്ങളെ മൂടി,എത്ര നേരമങ്ങനിരുന്നു വെറുതെ എന്തോക്കെയോ പറയാനുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞ് കൂടെ വന്നയാള്‍ ഇപ്പോള്‍ വെറുതെ. മിണ്ടാതെ.കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്ന ഓറഞ്ചില്‍ ഒന്നെടുത്ത് തോട് കളഞ്ഞു.അവനും കൊടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വളര്‍ന്ന്കൊണ്ടിരുന്ന മൌനത്തിന് ഓറഞ്ചിന്റെ മണമായി.
മൌനത്തിന്റെ ഇടവേളയില്‍ ഞാന്‍ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച്കൊണ്ടിരുന്നു.ഒരിക്കല്‍ മാത്രമെ അവന്‍ ചോദിച്ചുള്ളു നിനക്കെന്നെ എത്രമാത്രം ഇഷ്ടമാണ് എന്ന്.പെട്ടന്ന് ഒരു മറുപടിയും ഉണ്ടായില്ല.പക്ഷെ എന്ന് മുതലാണൊ അവനെ ഞാന്‍ കാണുന്നത് അന്ന് മുതല്‍ എന്തിനും അവനാണ് എന്റെ അളവുകോല്‍..സ്നേഹം, അഭിപ്രായങ്ങള്‍..സന്തോഷം.അവനേക്കാള്‍ നല്ലത് അല്ലങ്കില് അതുലും കുറവ് അങ്ങനെ !
അവന്‍ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി നീ നോക്കു നമ്മള്‍ ഇരിക്കുന്ന ഈ മലമുകളില്‍ നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ എത്ര ഭംഗിയാണ്. ഈ കാട്ടുപൂക്കളുടെ സുഗന്ധം, അവയുടെ പുഞ്ചിരി, താഴ്വരയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന് കാറ്റ്, പുഴയുടെ ശബ്ദം! ഇവിടെ ഇതിന് മുന്‍പ് നമ്മളേപ്പോലെ ആരും വന്നിരിക്കനിടയില്ല. ജീവിതവും ഇങ്ങനെ തന്നെ സന്തോഷങ്ങള്‍ക്കായി ഇപ്പോഴും നമുക്ക് കയറേണ്ടി വരുന്നത് ആര്‍ക്കും കയറാന്‍ പറ്റാത്ത കുന്നുകളാണ്..നമ്മുടേതാ‍യ ലോകത്ത് നമുക്ക് മാത്രം
കാ‍ണാവുന്നവ നമ്മളല്ലാതെ വേറെ ആര്‍ക്കും അവിടെ എത്തിപ്പെടാനാവില്ല.സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയാല്‍ കാണാം,ആരും കാണാത്ത ചിലപൂവുകള്‍ നമുക്കുമാത്രമായി . എനിക്ക് ബോറടിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു. നീ നിര്‍ത്ത്..അവന്റെ മുഖത്ത് ചിരി പടര്‍ന്നു.എനിക്കിതെല്ലാം കേട്ട് നല്ല ഒരു പൈങ്കിളി കഥ പോലെ തോന്നി ജീവിതം..വാ നമുക്ക് തിരിച്ച് പോകാം.
മലയടിവാരത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ വഴിവക്കില്‍ കാട്ടുപൂക്കള്‍ ചിരിച്ചത് അവന്‍ കണ്ടു. നീ കണ്ടില്ലെ? അവന്‍ ചോദിക്കുന്നു..ഞാനെങ്ങനെ കാണാന്‍ അവനറിയില്ലല്ലൊ ഈയിടെ ആയി എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ അവന്റെ ചിരിയും അവന്റെ ലോകവും മാത്രമായിരിക്കുന്നു എന്ന്..